سماور بزرگ و داستان‌های دیگر از ادبیات معاصر قزاقستان

معمولا چنین عنوان می‌شود که قوم قزاق ادبیات مکتوب کهنی نداشته‌اند و آثار ادبی‌شان تازه در 150 سال اخیر به نوشتار درآمده است، ولی از داستان‌های همین کتاب درمی‌یابیم که سنت‌ها کهن فرهنگی، به‌رغم نقل شفاهی و سینه‌به‌سینه، نیرومند بوده‌اند و در آثار نویسندگان قرن بیستم نیز زنده مانده‌اند. گاه شاهد حضور پررنگ «کوی‌شی»‌ها در داستان هستیم که نوازندگان و اجراکنندگان موسیقی سنتی قزاقی‌اند، گاه سخن از شعرها و حکایت‌ها و متل‌هایی به میان می‌اید که نسل اندر نسل روایت شده‌اند و داستان‌های جدید نشان از دلبستگی نویسندگان به فرهنگ کهن قزاقی دارند. درون‌مایۀ غالب این داستان‌ها را تقابل زندگی سنتی و روستایی قزاقی با زندگی مدرن و پیامد‌های آن شکل می‌دهد. با خواندن هر داستان احساس می‌کنیم چگونه بنیان‌های دیرین زندگی آرام و سنتی در قرن بیستم دستخوش تزلزل و بی‌ثباتی می‌شود و جای خود را به مظاهر جدید زندگی می‌دهد.